افلاطون (429- 347 ق.م):

در آتن متولد شد و در يك خانواده اشرافي و ثروتمند و داراي نفوذ بزرگ شد.

 او در نوجواني سهم وافري از ادبيات يوناني و علوم رياضي دشت. بعد هم كتب فلاسفه را مطالعه كرد و شاگرد يكي از پيروان هر قليطيس بود، وقتي كه سنش از بيست سال تجاوز كرد سقراط را شناخت از افكار او متعجب شد. هشت سال

شاگرد سقراط بود، حتي جزو شهود محاكمه سقراط و جزو كساني بود كه زندان

به ملاقات سقراط مي رفت بعد هم از مذهب ميقاري به اقليدوس پيوست سه سال

387 آكادمي تأسيس نمود، آكادمي شبيه دانشگاه‌هاي فعلي بود كه همه علوم زمان

در آن مدرسه تدريس مي شد. افلاطون چهل سال هم تعليم مي داد و هم مي نوشت

تا اين كه در سال 347 ق.م وفات يافت.

او سه كتاب به نام سياست، جمهوريت، قوانين تأليف كرد، افلاطون از دشمنان

سر سخت دموكراسي بود كه در كتاب اول – تعريف جامعي از سياست كرده

– در كتاب دوم جهاني خيالي يا مدينه فاضله براي دولت و اخلاق وضع كرده –

در كتاب سوم اصلي را كه براي تشكيل دولت لازم بوده بيان كرده است.

 از ديگر آثار وي مي توان به ستايش سقراط، كومتين، هيپاس، شارميد،

كراتيل، اپي نوميس و ليزيس اشاره كرد.

 

     مطالب مرتبط